Alle tijd

Castingdirecteur Job Gosschalk wilde ook wel eens een film regisseren en heeft met 'Alle tijd' zijn eerste speelfilm afgeleverd. Maarten (een rol van Paul de Leeuw) heeft altijd voor zijn jongere zusje Molly (Karina Smulders) gezorgd en wanneer zij gaat samenwonen met haar vriend, krijgt Maarten door dat hij ook eens werk moet maken van zijn leven. De afwisselend komische en satirische situaties die dit oplevert, veranderen gaandeweg wanneer het verhaal een serieuze wending neemt.

De trailers van 'Alle tijd' geven een misleidend beeld en wekken ten onrechte de indruk dat het een topzware film is. De ziekte van Molly krijgt niet zoveel tijd toebedeeld als je zou verwachten. In plaats daarvan schotelt 'Alle tijd' de kijker een leuke mix voor van drama, komedie en satire. En, een niet geringe prestatie: voor het eerst in een film vergat ik dat ik naar Paul de Leeuw zat te kijken.

Nieuwe trailers:
* Something Borrowed (nog geen releasedatum). Liefde en vriendschap liggen dicht bij elkaar bij Kate Hudson, Ginnifer Goodwin en Colin Egglesfield.
* Water for Elephants (release op 5 mei). Liefde in het circus, met Reese Witherspoon en Robert Pattinson.

Eerste single

Eigenlijk zou dit bericht moeten gaan over 'Gebabbel/Vlieg met me mee naar de regenboog' van Paul de Leeuw. Aangezien dat een plaatje is uit november 1992, is dat dus blijkbaar de eerste single die ik ooit gekocht heb. Alleen: dat kan ik mij dus totaal niet herinneren. Ik weet niet waar of wanneer ik die single gekocht heb en ik koester er ook geen bijzondere herinneringen aan. Vandaar dat ik een klein beetje smokkel: voor deze rubriek bestempel ik 'Almost Unreal' van Roxette, uit mei 1993, als mijn eerste single.



Persoonlijk
Bij mij in het dorp zat geen platenzaak – die zit daar nog steeds niet, overigens – en de dichtstbijzijnde cd-winkel zat een paar dorpjes verderop, tien kilometer fietsen. De winkel had het singletje niet op voorraad, ik moest het bestellen en kreeg te horen dat het op vrijdag voor mij klaar zou liggen. Dus ik 's morgens vroeg, in de regen, een heel stuk door de polder fietsen – om bij de winkel te horen te krijgen dat de leverancier nog niet was geweest. Geduldig wachtte ik in de platenzaak tot de nieuwe voorraad geleverd werd. (Het idee om in de tussentijd even te gaan winkelen of een kopje koffie te gaan drinken zat er op mijn 13e nog niet echt in.) Ik kocht het singletje, fietste het hele stuk door de polder en door de regen terug naar huis, rende naar mijn kamer en draaide het liedje de rest van de dag. Ik kan me niet voorstellen hoe tegenwoordig het downloaden van een liedje dezelfde muzikale voldoening geeft. Maar dit terzijde. Daar heb ik het al eens eerder over gehad.

Zo zit het dus
Per Gessle, schrijver en gitarist van Roxette, schreef 'Almost Unreal' voor de Disney-film 'Hocus Pocus'. Dat verklaart meteen de tekst van het refrein: "I love when you do that hocus pocus to me". In tegenstelling tot Gessles bedoeling belandde het liedje echter op de soundtrack van de bar slechte gameverfilming 'Super Mario Bros', iets waar Gessle nog steeds kwaad over is. In de meeste Europese landen belandde 'Almost Unreal' in de top tien van de hitlijsten, maar in Nederland bleef het plaatje steken op de 31e plaats van de Top 40. Daarmee was het de slechtst scorende plaat die Roxette tot dat moment had uitgebracht.

Met de kennis van nu
'Almost Unreal' begint rustig en komt pas in het refrein flink op stoom. Er zit een groot contrast tussen de rustige coupletten en het stevige refrein. Een iets te groot contrast, als je het mij vraagt. Het plaatje klinkt wat ongeïnspireerd, waarvan de door Gessle zelf gezongen bridge nog het beste voorbeeld is: "It's a crazy world out there / Let's hope our friends are in good hands tonight". Per Gessle is zelf achteraf niet zo te spreken over 'Almost Unreal' en noemt het liedje een uitstekend voorbeeld voor iemand die ooit een parodie van Roxette wil maken.

Conclusie
Aardig liedje, maar niet bijzonder. De moeite waard om kilometers door de regen te fietsen? Waarschijnlijk niet.

Berichtgeving

De gebeurtenissen in Alphen aan den Rijn van zaterdag zijn meteen een keuring voor de Nederlandse journalistiek. De NOS toonde zich zaterdag al niet van zijn al te beste kant door tijdens een live-uitzending vier keer dezelfde persconferentie voorbij te laten komen. Elsevier gooit er vandaag nog een schepje bovenop door rare insinuaties te maken naar blowen, het spelen van gewelddadige games en een oma die thrillers heeft geschreven. Als we die lijn doortrekken, behoren de kleinkinderen van Appie Baantjer dan ook tot een risicocategorie?

+6m

Zoals beloofd vorige week: de onthulling van één van de drie 'grote projecten' die mij de laatste tijd hebben bezig gehouden. De eerste onthulling gaat over werk. Het is namelijk lange tijd onduidelijk geweest of ik op mijn huidige werkplek kon blijven. Vandaag is dan eindelijk bekend geworden dat mijn arbeidsovereenkomst met een halfjaar verlengd is. De afgelopen weken (zo niet: maanden) heb ik dan ook veel tijd besteed aan het zoeken naar vacatures, het schrijven van sollicitatiebrieven en af en toe op gesprek gaan. Maar daar kon ik natuurlijk weinig over bloggen. Tot vandaag.

Bankzitter

Alphen

Een middagje in de tuin. Laat ik eens op mijn mobiel kijken of er nog wat gebeurd is. En dan lees je ineens van het drama in Alphen. Vlakbij de school waar ik op gezeten heb. Niet te geloven. Dat dit mogelijk is. Dat dit gebeurt. Niet te geloven.

Wasgij?

Best moeilijk, zo zonder voorbeeld.

15k

Jeej, alweer een nieuwe mijlpaal! Vijftienduizend bezoekers! Dat gaat hard zo. Dat zal ongetwijfeld iets te maken hebben met de koppeling vanuit Twitter en Facebook. Helaas heb ik wat minder tijd om te bloggen dan ik zou willen, maar dat heeft te maken met een groot project waar ik mee bezig ben. Of liever: drie grote projecten. Onthullingen volgen spoedig, dus hou dit blog in de gaten!

Ons optrekje

Dit weekend dan.

Wind? Hoezo?