Zon! Beaucoup de soleil! De dagen nemen het ritme aan van een zondag: ons meisje slaapt tot een uurtje of 7. Dan krijgt ze een flesje en gaat ze even terug naar bed. Papa en mama slapen nog even door. Tot een uurtje of negen. Papa en mama doen dan beurtelings douchen, aankleden en scheren/make-up. Het schema van de hele dag wordt bepaald door Baby Attorama. Hoe laat we tijd hebben om iets te lezen bijvoorbeeld. Dit is de vierde dag van onze vakantie (reistijd inclusief) en ik zit pas op pagina 100 van mijn eerste boek. Dat is ongekend laag voor mijn doen.
De interactie tussen ons meisje en andere kinderen is iets wat me blijft verbazen. Er hoeft maar een ander kindje voorbij te komen of ze steekt haar handje al uit. (Buurjongentje Jurre laat al die aandacht echter volkomen aan zich voorbij gaan; Baby Attorama wordt straal genegeerd.)
Naar het zwembad geweest met ons meisje. Ze vond het schitterend! Voortdurend trappelen met haar kleine beentjes. En natuurlijk proberen tegelijkertijd én het eendje én de octopus beet te houden. Dat ze haar handjes moet openen om er eentje te pakken en daarmee de ander moet loslaten, is een besef dat ze nog niet heeft – maar waarmee ze wel zichzelf voortdurend kan vermaken met twee speeltjes. En: zichzelf door dat trappelen zo nat spatten dat ze er zelf van schrok.
Rond een uurtje of zeven 's avonds sloeg het weer ineens om. Ineens begon het heel hard te waaien, te bliksemen en te regenen. Gelukkig duurde dat niet lang. Wel zagen we daarna een paar mensen van de camping met een karretje rondrijden om de schade te inspecteren en even later volgde er een mannetje met een kettingzaag om bomen en takken te rooien. En onze kleine ukkepuk? Die sliep overal doorheen.
Tot onze stomme verbazing zagen we 's avonds dezelfde mensen op de camping lopen als die we vrijdagmiddag in Hotel de l'Europe gezien hadden. Die blijken al 23 jaar op deze camping te komen. Wat een toeval!
De interactie tussen ons meisje en andere kinderen is iets wat me blijft verbazen. Er hoeft maar een ander kindje voorbij te komen of ze steekt haar handje al uit. (Buurjongentje Jurre laat al die aandacht echter volkomen aan zich voorbij gaan; Baby Attorama wordt straal genegeerd.)
Naar het zwembad geweest met ons meisje. Ze vond het schitterend! Voortdurend trappelen met haar kleine beentjes. En natuurlijk proberen tegelijkertijd én het eendje én de octopus beet te houden. Dat ze haar handjes moet openen om er eentje te pakken en daarmee de ander moet loslaten, is een besef dat ze nog niet heeft – maar waarmee ze wel zichzelf voortdurend kan vermaken met twee speeltjes. En: zichzelf door dat trappelen zo nat spatten dat ze er zelf van schrok.
Rond een uurtje of zeven 's avonds sloeg het weer ineens om. Ineens begon het heel hard te waaien, te bliksemen en te regenen. Gelukkig duurde dat niet lang. Wel zagen we daarna een paar mensen van de camping met een karretje rondrijden om de schade te inspecteren en even later volgde er een mannetje met een kettingzaag om bomen en takken te rooien. En onze kleine ukkepuk? Die sliep overal doorheen.
Tot onze stomme verbazing zagen we 's avonds dezelfde mensen op de camping lopen als die we vrijdagmiddag in Hotel de l'Europe gezien hadden. Die blijken al 23 jaar op deze camping te komen. Wat een toeval!
