Op de Dam ligt geschiedenis
Zichtbaar
en aanwezig als gewicht.
Geen stemmen meer,
alleen namen die ooit geroepen werden
in straten die nog bestaan
de straten waar wij vandaag en morgen lopen
Treinen vertrokken volgens schema.
Papier werd belangrijker dan mensen.
De lucht wist alles
maar zweeg.
Foto’s tonen gezichten
die niet weten wat wij al weten.
Wij staan hier later.
Meer dan 80 jaar later
Dat is het enige verschil.
Geen heldenwoorden,
geen grote gebaren.
Alleen stilte
die groter wordt als je luistert.
Keuzes
soms klein,
soms te laat.
Een simpele rijmregel blijft hangen:
bang, gang, deur dicht.
De oorlog is lang geleden
maar niet verdwenen.
Hij zit in verhalen
die voorzichtig worden doorgegeven.
Vrijheid
Dat zeggen we morgen
Alsof het vanzelf spreekt
Maar ergens onder de stenen
ligt de vraag
hoe breekbaar morgen is.
En waarom herinneren
ook een vorm van zorgen is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie op dit bericht achter!